نقاشی برای کاهش آلام بیماری «ام اس»

بیماری ام اس را بیماری ای روان تنی می شناسند، به این معنا که بیماران، هرچه روانِ آرام تری داشته باشند، راحت تر می توانند با بیماری خود کنار بیایند و از مشقات آن بکاهند.

شاید به همین خاطر است که هنرمندان زیادی در سراسر جهان به این فکر افتاده اند که بیماران ام اسی را با فعالیت های هنری و فرهنگی به سمت وسوی بهبود یا کاهش آلام بیماری بکشانند.

نازنین کریم زاده یکی از نقاشان استان مازندران است که پیش از آنکه مدرک دانشگاهی خود را در حوزه نقاشی بگیرد، ازدواج کند و بچه دار شود، به بیماری خود پی برده و سعی کرده با آن روبه رو شود. حالا او با مدرک کارشناسی ارشد نقاشی، نه تنها خود برای گسترش فرهنگ آشنایی مردم با این بیماری فعالیت می کند، بلکه با راه اندازی مرکزی، از بیماران ام اسی دعوت کرده است که برای بهبود حال خود، بر ضریح هنر نیز قفلی بزنند. او می گوید این تصمیم را با مطالعه و مشورت با چند روان شناس و مشاور کارکشته گرفته و تصمیم دارد موانع فرهنگی پیش روی حضور بیماران ام اسی در جامعه را از پیش پای آنها بردارد: «تا قبل از بیماری، هیچ کسی را نمی شناختم که ام اس داشته باشد. بعد از آنکه متوجه شدم به این بیماری مبتلا هستم، سعی کردم با هنر روحیه ام را بهبود ببخشم و الان هم آرزو دارم که دیگر بیمارانِ ام اسی نیز با نزدیک شدن به فضاهای فرهنگی و هنری، اندکی حالشان بهتر شود». در مرکزی که مدیریتش برعهده اوست، بیماران ام اسی می آیند تا در کنار تولید اثر هنری، استرس های بیماری خود را کاهش دهند و شاید هم استعداد تازه ای در حوزه نقاشی و حجم، کشف و به دنیا معرفی شد.

    
منبع:  روزنامه شرق ، شماره 2873

راهی جدید برای درمان مثانه عصبی

پیشگیری و سلامت 
راهی جدید برای درمان مثانه عصبی

بی اختیاری ادرار ناشی از مثانه نوروژنیک یا «مثانه عصبی»، عارضه ای ناخوشایند است که به دلایل مختلف اتفاق می افتد. دیابت، پارکینسون، ام اس، اختلال در عملکرد پروستات، تروماهای نخاعی و همچنین برخی بیماری های مادرزادی همگی عواملی هستند که به بروز این بیماری منجر می شوند.دکتر مهری مهراد در گفت و گو با «ایران» می گوید: مثانه عصبی معمولاً به دو شکل بیمار را آزار می دهد. دسته ای از مبتلایان به این بیماری دچار بی اختیاری ادراری کامل هستند که البته این نوع شیوع کمتری دارد. اما گروه دوم را افرادی تشکیل می دهند که مثانه آنها پر می شود و آنها به دلیل نداشتن حس نمی توانند دفع ادرار داشته باشند. این بیماران ناچارند در طول روز چند بار از سوند استفاده کنند.رئیس انجمن نورویورولوژی می افزاید: استفاده از سوند برای بیماران سخت و ناراحت کننده است و علاوه بر هزینه بسیار، عوارضی نظیر عفونت ادراری یا پارگی مجرای ادراری ایجاد می کند.وی در ادامه به راهکار جدید رهایی از معضل استفاده از سوند در این بیماران اشاره کرده می گوید: اخیراً دستگاهی به نام «ساکرال نورو مدولاسیون» (sacral nerve stimulator modulation) برای درمان این بیماران مورد استفاده قرار می گیرد. الکترود این دستگاه در نخاع قرار داده می شود و باطری آن در عضله باسن نصب می شود. این باطری که حدود 10 سال عمر مفید دارد با یک ریموت توسط خود بیمار کنترل می شود.بیمار می تواند هر دو ساعت یکبار بوسیله ریموت به الکترود داخل نخاع دستور دهد تا مثانه را تخلیه کند. خوشبختانه این جراحی ساده و در چارچوب طرح سلامت تحت پوشش بیمه است.

ارتباط مستقیم خُر و پف هنگام خواب و سکته مغزی

ارتباط مستقیم خُر و پف هنگام خواب و سکته مغزی
هزار ایرانی به ام اس مبتلا هستند

فوق تخصص بیماری های عروق مغز با اشاره به عوامل خطر در بروز بیماری های مربوط به عروق مغز گفت: پرخوری هنگام خواب، چاقی و عدم تحرک ارتباط مستقیمی با ابتلا به سکته مغزی دارند.
    دکتر اشکان مولا در افتتاحیه بیست و چهارمین کنگره بین المللی نورولوژی و الکتروفیزیولوژی بالینی ایران در ارتباط با بیماری های شایع عروق مغز اظهارداشت: سکته قلبی یکی از شایع ترین این بیماری ها بوده که وابسته به فاکتورهای خطر همچون فشار خون بالا، دیابت، چاقی، عدم تحرک و بیماری های خواب است.
    مولا با اشاره به اینکه خروپف هنگام خواب به دلیل انسداد راه تنفس بوده و یکی از نشانه های خطر در سکته مغزی است، گفت: افرادی که دچار این مشکل بوده باید به کلینیک های خواب مراجعه کرده و حتماً تست خواب انجام دهند. وی افزود: اکثر مواقع برای بیمارانی که دچار این مشکل هستند استفاده از ماسک های DPAP توصیه شده همچنین کاهش وزن نیز در این زمینه موثر است البته اگر این راهکارها جواب نداد در نهایت پزشک جراحی را پیشنهاد می دهد.
    فوق تخصص بیماری های عروق مغز ادامه داد: خوشبختانه امروزه در درمان سکته مغزی جهان رو به پیشرفت بوده و در ایران نیز اقدامات موثری صورت گرفته است ولی آنچه که حائز اهمیت است تشخیص و اقدام به موقع برای بیمار دچار سکته مغزی است.
    وی خاطرنشان کرد: اختلال در تکلم، بینایی، بلع، ضعف در یک طرف بدن از علائم سکته مغزی بوده که فرد در چهار ساعت طلایی پس از سکته باید تحت درمان قرار گیرد تا بتوان هرچه بیشتر به آن کمک کرد.
    
    ۸۰ هزار ایرانی مبتلا به ام اس
    رئیس انجمن علوم اعصاب ایران نیز در این مراسم گفت: متاسفانه بیماری ام اس در کشور ما بسیار شایع بوده و برخلاف تقسیم بندی جغرافیایی که حداکثر باید سه هزار مورد باشد اکنون بالای 80 هزار نفر است.
    دکترحسین پاکدامن افزود: ام اس شایع ترین علت ناتوانی مغزی و جسمانی در جوانان به شمار رفته و در زنان شایع تر است. همچنین بیشتر افراد 20 تا 40 سال را گرفتار می کند.
    پاک دامن با بیان اینکه 14 داروی درمان و کنترل ام اس را در کشور داریم، گفت: از آخرین روش های تشخیصی و درمانی در ایران بهره مند هستیم.
    وی ادامه داد: تهران و اصفهان بیشترین آمار ابتلا به ام اس را در ایران داشته و ژنتیک، تغییرات آب و هوایی و کمبود ویتامین D در برو آن موثر است.
    رئیس انجمن علوم اعصاب ایران خاطرنشان کرد: تا سال 93 میلادی ام اس جزء بیماری های غیرقابل درمان بود ولی پس از آن با کشف داروهای جدید تا حدودی درمان پذیر شده ولی به طور کلی درمان قطعی نداریم.
    
    
منبع:  روزنامه کیهان، شماره 21614

این «درد» را نهایت صورت کجا توان بست؟

آستین پیرهنش را کنار می زند. جای سوزن آزمایش های متعدد را نشانم می دهد. «قلبم هم کُند می زند. گفت که باید بستری بشوم تا دارو را بخورم».
جعبه قرص هایش را به دستم می دهد. «تو هم دیگر آمپول نزن! قرص بخور!» سَرم را ثانیه ای بالا نمی آورم. انگار قرار است نه تنها ترکیب دارو را با زل زدن به جعبه کشف کنم، بلکه تمام روزهای مصرف قرص جدید را تصور کنم.

 سال به سال، ماه به ماه، هفته به هفته، روزبه روز و ثانیه به ثانیه زندگی ١٧ساله با شَک و بودن «ام اس» از خاطرم می گذرد.

 درمان ها و داروها، آزمایش ها و معاینه ها، پزشک ها و پرستاران و همراهان و ناهمراهان از مقابل چشمانم رژه می روند. سختی ها و شادی ها را مرور می کنم. وحشت وجودم را دربر می گیرد. از تغییر داروهایی که سال ها به بودنشان عادت کرده ام، می ترسم. از عوارض جدید هراس دارم و از فکر سختی ترک اعتیاد دارویی مستاصل می شوم؛ «از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود/ زِنهار از این بیابان، وین راه بی نهایت» شربت را هم می زند و به رویم لبخند. از دارو می پرسم؛ عوارض، واکنش بدن، ترکیبات و هزار فکر و خیال دیگر. هیچ نمی داند. تنها یک روز دارو را تحت نظر استفاده کرده و حتی یک بار برگه عوارض و تذکرات دارویی را نخوانده است. با ترس نگاهم بین آنفلوانزا، سرگیجه و تهوع دنبال چیزی می گردد. زیر پاهایم خالی می شود؛ این دارو هم عفونت ماندگار ایجاد می کند. همه امیدهایم ناامید می شود. قدم می زنم در اتاق. «من نمی توانم». نام سرطان مغز استخوان و مرگ در بین پیامدهای دارویی که سال ها با آن زندگی کردم، من را به هزیان انداخت، اما امروز دیگر توان تکرار دوره های عفونت بلندمدت را ندارم. هنوز در سبد داروهایم آنتی بیوتیک ها جا خوش کردند و با این دارو هم تداخل دارند. ذهن و جسمم را بعد از ماه ها، بازیابی کردم. برای هر تغییری در آستانه فصلی گرم آمادگی ندارم، حتی اگر آن تغییر قدمی به سوی سلامتی باشد. لحظه ای از فکر ترک تزریق هفتگی امید در رگ هایم جاری می شود؛ از این بیم و امید کلافه می شوم. سر به آسمان می گیرم؛ «ای آفتاب خوبان! می جوشد اندرونم/ یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت» بیشتر می خوانم تا از امیدهای نامطمئن پزشک به تغییر داروهایم سر در بیاورم. حجم زیاد داروهایی که با قرص جدید تداخل دارند، ترس را در دلم خانه نشین می کند. جعبه دارو را باز در دستم می گیرم. قیمت دوبرابری آن نسبت به داروی قدیمی ام و یک چهارمی اش نسبت به معادل خارجی اش من را به شَک می اندازد. هر چیزی ترس دارد، حتی سلامتی بدون اطمینان. بسته را روی میز می گذارم. «شرایط استفاده از دارو را ندارم. اول باید عفونت را درمان کرد. شاید بعد». به من نگاه می کند و درباره دارو نوید می دهد و از بدی های داروی قدیمی حرف می زند. می دانم که چه دردها و مشکلاتی را تحمل کرده ایم، اما از آینده هیچ خبر ندارم. با امید به من نگاه می کند. «نمی توانم!» کیفم را برمی دارم و عیادت را نیمه تمام رها می کنم؛ «این» درد «را نهایت صورت کجا توان بست/ کش صد هزار منزل بیش است در بدایت».
    
     نویسنده: مریم پیمان