شرق: تعداد شاکیان پزشک قلابی که به طعمه های خود داروی بیهوشی می خوراند و از آنان سرقت می کرد به 31نفر افزایش یافت. متهم اعتراف کرده به برخی از این افراد تجاوز کرده است. این مرد که محمدعلی نام دارد قبلانیز با استفاده از داروی بیهوشی دست به سرقت زده و باعث مرگ یکی از طعمه هایش شده بود. او بعد از آزادی از زندان این روش سرقت را پی گرفت تا اینکه در مسافرخانه ای در ناصرخسرو به دام افتاد و اعتراف کرد با جعل عنوان پزشک، استاد دانشگاه، کاشف داروهای ام.اس و... و به بهانه تهیه دارو یا استخدام، طعمه های خود را فریب می داد و به آنها داروی بیهوشی می خوراند. پس از دستگیری متهم تصویر او در جراید منتشر شد و تعداد شاکیان وی به 31 نفر رسید. متهم در اعترافات تازه اش گفته است تعدادی از مالباختگان را نیز در ناصرخسرو شناسایی می کرد و حوالی غروب در محدوده پارک ساعی با آنان قرار ملاقات می گذاشته و در این محل پس از خوراندن داروی بیهوشی، به آنان نیز تجاوز می کرد. این مرد در برخی موارد که مالباختگان ساکن تهران نبودند، از آنان خواسته در مسافرخانه ای در حوالی ناصرخسرو مستقر شوند تا وی برایشان دارو تجویز کند اما پس از حضور در مسافرخانه و دادن داروی بیهوشی به آنان، ضمن سرقت اشیای قیمتی آنان، به برخی از این افراد نیز تجاوز کرده است. بنابر این گزارش تحقیقات از متهم همچنان ادامه دارد.
این حق مردم است که در معرض تابش اشعه های مغناطیسی نباشند
مادربزرگم می گوید از وقتی این تلفن همراه و ماهواره و رایانه آمد، مریضی و درد هم آمد. او نمی تواند از هیچ کدام استفاده کند اما وقتی مرا مشغول این فناوری های ناشناخته اش می بیند، کلافه می شود.
نگران است و از این همه بیماری های ناشناخته هراس دارد. تعریف می کند که زمان او آنقدر بیمار نمی شدند. آن وقت ها خبری از ام اس و سرطان نبود، آنقدر کودک عقب مانده به دنیا نمی آمد. کسی اسم بیماری های ژنتیکی را نمی شنید و مردم عمر طولانی داشتند. می گوید غذایی که می خوردیم سالم بود، هوا تمیز بود و مردم در کار و زندگی آنقدر اضطراب نداشتند. دکترش می گوید پوکی استخوان ندارد. از من که دست کم 60 سال از او کوچکترم، دیرتر خسته می شود و با بیماری، غریبه است. به عقیده او ما بچه های روغن نباتی هستیم و زندگی شهری ضعیف و کم توانمان کرده و به خاطر همین است که زود مریض می شویم و عصبی هستیم. مادربزرگ من نه پزشک است و نه تحصیلات دانشگاهی دارد ولی متوجه مرگ تدریجی فرزندانش در این شهر پر از دود، استرس، آب و هوا و خاک آلوده شده. پس او هم فهمیده که زندگی در این شهر آنقدر سخت شده که هر لحظه در انتظار اتفاقی ناگوار نشسته ایم و به زندگی پر رنج محکوم هستیم.
اما انگار فقط ما نیستیم که فکر می کنیم تهران دیگر جای زندگی نیست؛ از احمد مسجد جامعی رئیس شورای شهر تهران هم شنیدم که در مراسمی می گفت که انواع آلودگی ها کیفیت زندگی را در تهران به شدت آسیب پذیر کرده و سلامت مردم در معرض تهدید جدی قرار دارد و با این وضع به هیچ وجه نمی توانیم به یک زندگی انسانی برسیم.
از میان همه این آلودگی ها، تشعشعات تلفن همراه و امواج رادیویی در سال های اخیر به عوامل جدی تهدید سلامت ایرانی ها، بویژه شهروندان تهرانی تبدیل شده و فناوری هایی که به ظاهر آمده اند تا زندگی ما را راحت تر کنند، موجب شده اند تشعشعاتی در اطراف ما موج بخورد که سلامتی را به خطر می اندازند.
سوالات و درخواست ها درمورد داروی خوراکی ام اس چیزی شبیه به یک سونامی است. چندروز پیش چندنفر از بزرگان، تولید داروی خوراکی را از طریق رسانه ملی به اطلاع عموم رسانده اند و از معجزات آن داد سخن داده اند و بنده هم اکنون مشغول تجربه نظریات مارشال مک لوهان با پوست و گوشت خود هستم. اما واقعیت این است که داروی خوراکی ام اس داروی جدیدی نیست. سال هاست که در تمام دنیا مورد استفاده قرار می گیرد، اما در کشور ما عمدتا به دلیل قیمت بسیار بالاامکان تهیه آن نبود. این دارو هم مثل ده ها دارویی که در سال های اخیر برای بیماری ام اس کشف شده است، جایگاه مخصوص به خود را دارد، یعنی برخی بیماران در برخی مراحل ممکن است از آن سود ببرند مثل چندین و چند داروی جدیدی که در سال های اخیر در تمام دنیا مورد استفاده قرار گرفته اند. اینکه دارویی در داخل کشور تولید و نیازی را مرتفع سازد به خودی خود رخداد مثبتی است، اما سوالات و ابهاماتی را نیز پدید می آورد؛ آیا تنها مکانیسم تهیه دارو برای بیماران ایرانی تولید داخلی است؟ چرا سیستم بیمه ای ما نمی تواند داروهای جدیدی را که اندیکاسیون های محدودی هم دارند تحت ضوابطی پوشش دهد؟ تکلیف ما با داروهای روزافزونی که تاییدیه بین المللی می گیرند، چیست؟ تاخیر در درمان بیماران (منظور زمان انتظار تا تولید داخلی) را چگونه می توان جبران کرد؟ وقتی که واردات کالابه کشور نه تنها ممنوع نیست، بلکه رواج فراوانی هم دارد، تنها بیماران مبتلابه بیماری های صعب العلاج باید تاوان این ملی گرایی اقتصادی را بدهند؟
راستی آیا این همه سروصدا برای تولید داخلی یکی از چند درمان جدید ام اس، نشانه ضعف سیستم اقتصاد درمان و صنعت بیمه نیست؟ راستی تکلیف داروی «ناتالیزوماب» که به پول ما سالانه حداقل 70 میلیون تومان هزینه برای بیمار دارد، چیست؟ تکلیف «ریتوکسیماب» و... چه خواهد شد؟ طبیبان معالج آنها که سخت درگیر کارند، می دانند که بیماران بسیاری شب ها با امید پیدایش یک داروی جدید برای بیماری شان سر به بالین می گذارند و با چنین سودایی یک لحظه از «اینترنت» و اخبار رسانه غفلت نمی کنند و جالب است که در دوران ما هرروز در پاسخ به این آرزو داروهای جدیدی هم کشف می شود! آیا برای تهیه این داروها برای این بیماران، دانش و تکنولوژی اقتصاد بیش از تکنولوژی ساخت این داروها مورد نیاز نیست؟
روزنامه شرق ، شماره 1872 نویسنده: بابک زمانی*نایب رییس انجمن متخصصان مغز و اعصاب
رئیس دهمین کنگره ام اس ایران عنوان کرد: خودکفایی ایران در زمینه تولید دارو های ام اس
رئیس دهمین کنگره ام اس ایران گفت: ایران در تولید داروهای ام اس در کشور به خودکفایی رسیده است.
به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان شاهین شیران در مراسم دهمین کنگره بین المللی ام اس ایران با اشاره به سلامت مردم جامعه اظهار کرد: در قانون ما سلامت حق است و این حق به عهده حاکمیت قرار دارد که سلامت مردم را تامین می کند و سلامت مثل امنیت از اهمیت ویژه ای برخوردار است.وی با تاکید بر اینکه سلامت ابعاد مختلفی دارد، ادامه داد: ابعاد جسمی، روحی، روانی و معنوی از ابعاد سلامت است و طول عمر و عرض و کیفیت سلامت مردم از اهمیت بالایی برخوردار است و بیماری ام اس هم در طول عمر و هم در عرض عمر اثر می گذارد.رئیس دهمین کنگره ام اس ایران با اشاره به خودکفایی ایران در زمینه داروهای ام اس تاکید کرد: داروهای تولید شده در ایران قابلیت رقابت با داروهای خارجی را دارد و ایران در تولید داروهای ام اس در کشور به خودکفایی رسیده است.وی اضافه کرد: با توجه به اینکه بودجه های درمان در کشور بسیار محدود است، ما باید تحقیقاتمان را به نحو احسنت انجام بدهیم که پس از تشخیص و درمان این بیماری به حمایت خانواده نیاز فراوان داریم.شیرانی تاکید کرد: ما یک رقابت سنگینی بین شرکت های دارویی دنیا داریم و تنها مصرف کننده نیستیم، بلکه تولید کننده علم در دنیا نیز هستیم.وی افزود: سلامت مردم اولویت تمام کار های ما است و ما در زمینه تشخیص و در زمینه درمان به استانداردهای فراوان جهانی رسیده ایم.